Er was eens een herder aan de Slakweg

Er was eens een molenaar die drie zonen had. De oudste twee waren een stuk listiger en geniepiger dan de jongste, en de jongste werd vaak gepest. Toen zijn vader vroeg wat hij later wilde worden, antwoordde hij: "Ik zou graag herder willen worden." Dus werd de jongen herder bij een boer aan de Slakweg 5 in Gronsveld.

Op een dag kwam er een oud vrouwtje naar hem toe. Ze vroeg hoe hij hier als herder terecht was gekomen. "Mijn broers vinden mij dom en mijn vader vindt mij een dwaas met twee linkerhanden," zei de jongen. "Maar de boer en de boerin zijn heel goed voor mij en geven mij drie keer per dag te eten."

"Ontbreekt er dan nog iets aan je geluk?" vroeg het vrouwtje. "Nou," zei de jongen, "ik zou graag een doedelzak willen." Met een toverstaf toverde ze er een tevoorschijn. "Veel geluk ermee," zei ze, en ze verdween.

Hij blies, en in één klap begonnen de schapen, de geiten, de paarden, de ezels, het varken en de konijnen in de wei te dansen.

Vanaf toen speelde de jongen elke dag op zijn doedelzak en danste de kudde door de wei. Het dansen deed de dieren goed: ze groeiden als kool en zagen er blakend gezond uit. Toen de rijke boer stierf, schonk hij zijn kudde en boerderij aan de herder.

De herder bleef spelen tot hij er op een dag te oud voor werd. Hij verkocht de boerderij, met één wens: "Zou u hier iets van willen maken waar jong en oud zich kan vermaken?" Natuurlijk, zei de nieuwe eigenaar. Zo gezegd, zo gedaan.

Je kunt het sprookje nu zelf bij ons beleven.
Met gastvrije groet, Team Dwaze Herder